როცა გიგო გაბაშვილის ტილოს უყურებ, თითქოს დროის მანქანაში ჯდები და XIX საუკუნის საქართველოში გადადიხრ. მისმა ფუნჯმა შემოგვინახა ყველაფერი – ქუჩის ხმაური, ბაზრის ფერადი არეულობა, სოფლის სიმშვიდე და ადამიანების გულწრფელი სახეები.
გიგო გაბაშვილი (1862–1936) იყო მხატვარი, რომელსაც საოცრად უყვარდა ხალხი. მისთვის მთავარი მხოლოდ ფერები და ფორმები კი არა, ადამიანის სული იყო. ამიტომაც მის ნამუშევრებში თითოეული სახე თითქოს გესაუბრება – ხანდახან გიღიმის, ხანდახან ფიქრებში გითრევს.
ყველაზე საოცარი კი ისაა, რომ გაბაშვილი ერთგვარ „ფოტოგრაფად“ იქცა იმ ეპოქისათვის – მის მიერ დახატულ ტილოებში დღემდე შეგვიძლია დავინახოთ ჩვენი წინაპრების ტრადიციები, ჩაცმულობა და ყოფა. 🎨
💡 როცა მის ნამუშევრებს ვუყურებ, ყოველთვის მახსენდება, რამდენად ფერადია ჩვენი ქალაქი – ხმაურიანი, მაგრამ საოცრად სულიერი.
გაბაშვილი გვასწავლის ერთ დიდ სიმართლეს – ხელოვნება არის ხიდი წარსულსა და მომავალს შორის. და თუ კარგად ჩავხედავთ მის ტილოებს, შეგვიძლია საკუთარ ფესვებამდე მივიდეთ.
Комментариев нет:
Отправить комментарий